برای گیسوان سوخته دختران میناب

برای گل سر های رنگی رنگی می‌نویسم، برای دست بی پیکر و پیکر بی سر، برای ناله های مادری که پرپر شدن جگر گوشه‌اش را زیر آتش و آوار با چشمان خود دید، برای پدری که با دستان خسته ساعت ها آتش و خاک را کنار زد تا پیکر بی دست پاره تنش را پیدا کند.

آری! می‌نویسم برای دختران میناب...!

دردانه های ایران! امروز جهانی نظاره‌گر شماست، از شرق تا غرب از شمال تا جنوب هر کسی که ذره‌ای انسانیت در وجود خود دارد برای شما نوگلان پرپر، دردمند و همدرد است، همدرد با مادرانی که داغ عزیز بر دل دل دارند و هنوز باورشان نمی‌شود نورچشمی های خود را صبح با لباس رنگی مدرسه بدرقه کردند و به هنگام ظهر کفن پیچ شده تحویل گرفتند، آری همدرد است با پدرانی که هر کدام در مدرسه ویران شده میناب به دنبال تکه های پیکر دختر خود هستند.

دختران مینابِ ایران، ای به قربان آن چشمان معصومتان، امروز نه تنها ایران بلکه جهان دید که آمریکا هیچ آسیبی به غیر نظامیان نمی‌زند، همه دیدیم آمریکا بر سر حرف خود می‌ماند، اولین هدفش سرداران ایران زمین بود، سردارانی که هنوز دستانشان به تخته سیاه هم نمی‌رسید، آمریکا درست می‌گفت نه کودک کش است نه به مردم عادی آسیبی میزند فقط در اولین قدم با قتل عام شما دانش‌آموزان مدرسه شجره طیبه، ۱۶۵ خانواده را عزادار کرد.

این بود ندای آزادی دختران ایران؟ معنی آزادی سوختن گیسوان دختر بچه های دبستانی است؟ در کدام قانون معنای آزادی گرفتن جان و قتل عام کودکان ثبت شده؟ کدام دین این ننگ را آزادی می‌خواند؟ کدام دختر خواستار این آزادیست؟ کدام مادری آزادی دختر خود را در خوابیدن زیر کفن با تنی سوخته می‌خواهد، کدام پدری پیرو قانونی به نام آزادی است که در آن به دنبال تن بی جان و برهنه دخترش به زیر آتش و آوار بگردد؟ آزادی برای دختران پاک ایران این گونه تعبیر شده که صبح با خیال راحت بدون ترس به مدرسه بروند و ظهر سالم و سلامت در کمال آرامش به خانه های پدر بازگردند، نه اینکه صبح زنده بروند و ظهر تکه تکه بازگردند، این است فرق حقانیت حکومت ایران با رژیم های کودک‌کش و کودک‌خواری که فقط از آزادی، بیان وعده های دروغین آن را بلدند.

حال جهان در حال تماشای تحقق وعده‌ای به نام آزادیست که دولت آمریکا و رژیم کودک‌کش صهیون به دختران و زنان ایرانی داده بودند، تحقق این وعده به وضوح قابل مشاهده است اما نه در آرامش و آسایش دختران ایرانی بلکه در ۱۶۵ قبری که در کمتر از یک روز با تن های بی جان و ظریف دختران میناب گلباران شد، آری تحقق این وعده به وضوح در ویرانی های خانه های مسکونی و دبستان های دخترانه قابل مشاهده است، اما موضوعی که برای همگان روشن است حقانیت و هماهنگی حرف و عمل ملت صلح طلبِ جنگ بلد ایران است، از این ملت و شوری که در چشمانشان و امیدی که در قدم هایشان است باید ترسید چراکه اینبار برای نابودی قاتلان دخترکان میناب عزمشان را جزم کرده‌اند، امیدوار تر، قدرتمند تر و متحد تر از همیشه.

زیبارویان ایران، مایه افتخار ایران و ایرانی، ما تا به ابد به خاکی که گرمای قدوم شمارا بوسه زده، سجده میکنیم چرا که شهیدانی روی این خاک قدم نهاده‌اند که در میدان جنگ سلاحی جز قلم و کاغذ نداشته‌اند اما تسلیم نشدند و مایه افتخار ایران و لکه ننگی بر دفتر تاریخ آمریکا و اسرائیل ثبت کردند.

روحتان شاد باد سرداران کوچک...!